Vernederden verenigt u!

Deze blog was begonnen vlak voor bekendraakte dat Herman Van Rompuy Europees president wordt.
---

Als Herman Van Rompuy morgen geen Europees president wordt dan is de haatcampagne van de Britse tabloids zijn misschien de mooiste (gratis) imagostunt die onze premier kon wensen.

Begrijp me niet verkeerd. Een partij die een religie in zijn naam heeft kan mijn stem principieel niet krijgen. Maar toch ben ik in de afgelopen weken vrij veel sympathie gaan voelen voor Van Rompuy en wat hij doet, en dan vooral de koelbloedigheid waarmee hij het doet.

De Britse verzinselknipsels (klinkt passender dan tabloid) zijn er zelfs in geslaagd om het Belggevoel weer aan te wakkeren. Een lijstje waar ik eerlijk gezegd zin van krijg om elke Brit in zijn gezicht te spuwen. Gelukkig besef ik dat The Sun de Britten niet vertegenwoordigt. Helaas besef ik ook dat een groot deel dit soort lijstjes plat absorbeert. Sommige personages uit Little Britain zijn nu eenmaal meer realiteit dan fictie.
--

Het kleine grote cadeautje

They made me an offer I can't refuse...

In echt persoonlijke blogjes ben ik niet meer zo goed. Misschien omdat er gewoon te weinig woorden bestaan om uit te drukken wat ik voel. Maar laat dat me niet tegenhouden om even iets ongelooflijk moois te melden.

Afgelopen zomer kon je hier nog lezen hoe mijn zus en Steven in het huwelijksbootje stapten. Twee mensen voor wie ik ongelooflijk blij ben dat ze elkaar hebben gevonden. Het zijn ook twee mensen die ik enorm graag zie, ook al zeg ik dat niet altijd even expliciet, maar ze weten dat wel.

En zo geschiedde dat die twee hier een dikke maand geleden 's avonds aankwamen met een cadeautje, speciaal voor mij. Het was een heel klein pakje, waar eigenlijk iets heel groots inzat. Een kleine hint naar een nog veel kleiner dingetje. En toch iets dat grootser is dan het leven zelf.

Het was een belofte en een verrassing. Een kostuum op leeftijd. Vijf woorden en een vraagteken. Eén vraag, die vooralsnog het mooiste geschenk uit mijn leven zal zijn.

Ik kreeg niet iets. Ik krijg iemand.

Een petekindje.


Wat er op zo'n moment door je heengaat is moeilijk te omschrijven. Er is iemand op komst die mijn leven, maar in de eerste plaats dat van mijn zus en schoonbroer voorgoed zal veranderen. Dat kleine wezentje is op dit moment anderhalve centimeter groot en afgaande op de eerste echo kan ik alleen maar afleiden dat zijn/haar pixels nog aan elkaar moeten groeien. Maar zoiets komt wel in de komende maanden.

En ja, het voelt een beetje vreemd aan, weten dat er zo'n wezentje op komst is dat je het nu al doodgraag ziet en dat zal waarschijnlijk alleen maar erger worden. Behalve misschien op de momenten dat ik de pamper moet verversen.


De blijde uittrede is trouwens gepland voor de tweede helft van juni. Wat toch wel een veel beter moment is dan pakweg 21 december, wanneer het te koud is om verjaardagen te vieren.

leeftgijnog?

Ja ik weet het. het stelt hier tegenwoordig niet veel meer voor. Niet dat er niets te melden valt. Ik ben in de laatste drie maanden bijvoorbeeld even langs Gran Canaria (vakantie) en Los Angeles (werk) gepasseerd. Feit is gewoon dat bloggen vooral hip was in 2005 en er vandaag betere manieren bestaan om uw gedacht snel aan de wereld te zeggen. Vandaag doe ik mijn publiek gezever op Twitter en (iets) minder publiek gezever op Facebook. En waarover kan je dan nog bloggen? Juist, dingen die je niet in 140 tekens of één statusupdate krijgt.

Maar daar heb je dan weer tijd voor nodig.

Mabon, onder voorbehoud beloof ik hier weer wat productiever te zijn. Al is het maar omdat iets van je afschrijven ongelooflijk veel deugd kan doen. Nu er nog tijd voor vinden.

Kilometerheffing wtf?

Nederland krijgt binnenkort een kilometerheffing. Een speciale GPS meet hoe veel en wanneer je rijdt en op basis daarvan betaal je. De reden is eenvoudig: mensen motiveren om minder met de wagen te rijden om zo het milieu te verbeteren en de files te verminderen.

Tot zover de theorie, want ze moeten het me nog twee keer opnieuw uitleggen voor ik effectief vooruitgang zie. Het gaat weliswaar om een Nederlandse wet, als het ginder regent, dan begint het hier al te druppelen.

Zo'n kilometerheffing is een ideale motivator voor wie van negen tot vijf in Brussel of Antwerpen werkt. Ook wie in de stad woont zou beter de fiets nemen voor kleine verplaatsingen. Maar daar stopt het grotendeels, want in veel gevallen is de wagen nemen gewoon de enige optie. De VTB-VAB wil dat de heffing neutraal is voor wie ongeveer 15.000 kilometer per jaar rijdt. Fijn idee maar daar zit ik momenteel ruimschoots boven.

Mijn meest optimale reisroute naar het werk is 43 kilometer. Dat zijn er 86 per dag. Die 86 doen we maal 4 (gezien ik ongeveer één dag per week thuis werk) en dat doen we maal 48 (52 wekenmin wat vakantie). En dat is... 16.512 kilometer per jaar.

Maar er zijn toch treinen?
Uiteraard, en ik ben een enorme fan van de NMBS (het concept, niet de dienstverlening). But as I said, voor wie werkt in Brussel of Antwerpen is dat geen probleem. Vanuit Aarschot naar Turnhout, twee middelgrote steden is dat eventjes anderhalf uur trein en een kwartiertje wandelen. En dat twee keer per dag.

Bovenstaande berekening is trouwens enkel mijn woon-werk verkeer. Dat terwijl ik vijf kilometer en twee heuvels van het sociale leven (jawel, dat is er in Aarschot) woon. Dat is doenbaar met de fiets, maar niet elke dag.

PJ, dat is vooral uw probleem!
Daar ben ik het niet mee eens, want er staan elke dag mensen voor en achter mij op de baan. Maar ziehier mijn extra argumentatie: bedrijfswagens.

Laat me duidelijk zijn, u mag van mij een bedrijfswagen hebben. Alleen al de gerustheid dat je geen onverwachte (auto)kosten hebt is een geweldige luxe, en de (meestal) bijhorende tankkaart is zeer mooi meegenomen. Maar laten we eerlijk zijn, als de baas betaalt gaat u geen kilometer minder rijden. Om er een cijfer op te plakken, in 2007 was 18 procent van alle wagens een bedrijfswagen.

Conclusie: Mensen die elke dag naar Brussel rijden en op twee kilometer van een stad (of hun werk) wonen zijn met een kilometerheffing bijzonder gestimuleerd. De rest valt op te delen in twee groepen: Degenen die belangrijk genoeg zijn voor een bedrijfswagen, en degenen die mogen bijbetalen voor de wagen die ze vooral nodig hebben om... dat geld bij elkaar te krijgen.

Maar er is ook goed nieuws in verkeersland. Als het aan Joëlle Milquet ligt dan geven we de rood-witte nummerplaat niet op, want we zijn er aan gehecht.

Los van heel dit stukje besef ik uiteraard wel dat we allemaal minder moeten rijden. Zelf probeer ik, als het mogelijk is, met het openbaar vervoer te gaan. Maar feit is dat dit momenteel onvoldoende op punt staat. Probeer na middernacht of in het weekend maar eens een deftige verbinding naar huis te vinden.

Ene E Schouppe is trouwens voorstander van de kilometerheffing. Was hij maar zo bedrijvig met plannen en initiatieven toen hij zelf aan het hoofd van de Belgische spoorwegen stond.

Drinkgeld van Fortis

Ik ben me de laatste weken weer in veel te veel prullen aan het opjagen, dus willen of niet, hier komt mijn godverdommewaarvaltgemenuweermeelastig-moment.

Fortis, correctie: BNP Paribas Fortis stuurde me een brief. Ja, ondanks de fuckup van enkele maanden geleden, en de tweede fuckup die zo mogelijk nog beschamender was (maar waar ik geen tijd had om er over te bloggen) ben ik er nog steeds klant.

Vroeger vond ik brieven van de bank fijn. Een boekje, een bankkaart en vooral: post voor mij! Vandaag is er niet veel veranderd. Wat er in principe op neerkomt dat ze me nog steeds aanschrijven als een snotjong van zestien (al laat ik mijn mentale leeftijd in het midden).

"Geachte heer VAN LEEMPUTTEN,"

Kijk, als ze persoonlijk willen doen dan begin je met 'Beste Pieterjan'. 'Geachte heer Van Leemputten' vind ik ook zeer sympathiek (en beleefd), maar DIE HOOFDLETTERS schreeuwen uit dat ik in een database zit van mensen die rond deze periode 25 jaar worden.

De rest van de brief komt er vooral op neer dat ik dringend veel geld moet storten, want dan kan ik daar een klein deel van terugtrekken bij de belastingen. Wat er precies met dat geld gebeurd is mij geheel onduidelijk. Maar het moet wel zeer belangrijk zijn want de brief benadrukt dat het zeer rapraprap moet gebeuren. Ik ken malafidere organisaties die het vlotter aanpakken.

Tot overmaat van ramp is de brief zoals steeds gefotokopieerdhandtekend door mijn bankdirecteur van drie straten verder, waardoor ik het idee krijg dat die man mij persoonlijk advies geeft. Op zich zeer wijs advies, ware het niet dat één van de twee voorstellen radicaal ingaat tegen wat hij me enkele weken geleden tijdens een persoonlijk onderhoud vertelde.

Maar het grootste schaamlapje zit onderaan. And I quote:
"Klinkt aantrekkelijk, niet? En het kan nog beter: de eerste 10.000 contracten voor fiscaal sparen die voor 31/12/2009 worden ondertekend, belonen we met een Supreme Award cheque ter waarde van 10 EUR!"

TIEN EUR! WAAAAAAAAUUUUWW!
Dat is euhm...

• 4 bicky burgers of
• tien liter diesel of
• een usb-stick van 2gb of
• een paperback van een boek van twee jaar geleden?

Nee serieus, welke marketeer heeft gedacht dat ze hier mensen mee gingen overtuigen? Ik val graag voor voor hoge percentages, een deftige lening (lage percentages) en een professionele service. Maar ik vraag me echt af op welk moment ze dachten "ah, maar met tien euro gaan we ze pas echt zien komen!


Vroeger had ik schrik van banken omdat ik niet begreep hoe ze werkten.
Vandaag heb ik schrik van de bank omdat zij niet begrijpen hoe ze moeten werken.

De speech

Dames, Heren,

Eerst en vooral wil ik iedereen bedanken om hier vanavond te zijn. Vrienden, familie, tappers, dj's, cameramensen, fotografen, ceremoniemeesters en mensen die per ongeluk op het verkeerde trouwfeest zijn beland. Voor die laatsten: u kunt nu nog discreet vertrekken zo lang ik hier vooraan sta.

Ik had hier heel graag met wijze raad en woorden gestaan, daarom ben ik zes maanden geleden begonnen aan mijn speech. Helaas heeft het tot vorige maand geduurd voor er meer dan twee alinea's uitkwamen. En de rest werd gisterenavond nog rap geschreven.

“Trouwen, wie doet dat nog?” Het zijn niet mijn woorden maar die van de pastoor van Langdorp toen mijn zus vorig jaar de kerk wou vastleggen. Op het eerste zicht geen vreemde vraag. Veel koppels zullen elkaar nooit het jawoord geven, en die mensen zien elkaar daarom niet minder graag.

Maar vandaag zijn we hier niet samen om te horen dat Steven ons Lien graag ziet en omgekeerd. Dat was drie jaar geleden al zo, en misschien wel vroeger zonder dat ze het beiden goed doorhadden. We zijn hier omdat ze alletwee weten dat dit echt is. Geen loze belofte, niet zomaar een wit kleed en een kostuum maar een gemeende boodschap aan de rest van de wereld dat deze twee elkaar doodgraag zien.

Als thuiswonende vrijgezel ben ik misschien niet de juiste man om over het huwelijksleven te praten. Maar daar gaat het vandaag ook niet over. Wij gaan ons vandaag ongelooflijk amuseren en morgen met veel hoofdpijn opstaan. Maar voor Annelien en Steven is dit een nieuw begin, of beter gezegd een nieuwe stap. Geluk hebben ze al, de rest zal wel volgen.

En dat laatste heb ik maar al te goed beseft. De afgelopen drie jaar, en eigenlijk vooral het afgelopen anderhalf jaar, heb ik Annelien zien evolueren. Van een geweldige zus naar een prachtige vrouw. Een vrouw die vandaag al zo ver staat, dat ze hier samen met haar man zit, en tegelijkertijd moet alles nog beginnen.

Dat alles maakt het voor mij heel moeilijk om de woorden te vinden die omschrijven wat ik vandaag voel voor deze twee mensen. Maar tegelijk ben ik er zeker van dat ze beiden weten wat ik bedoel. Ik hoop dan ook dat ik in naam van iedereen hier, ook degenen die er vandaag niet meer bij zijn, mag zeggen dat we jullie ongelooflijk graag zien, en enorm trots en blij zijn dat we hier vandaag jullie huwelijk mogen vieren.

Honderd kilometer later

Momenteel bevind ik me in een staat van absolute wauw-heid. Veel beter kan ik het niet omschrijven want het is een state of mind die ik amper met iets kan vergelijken.De reden is te vinden in mijn straat en de straten daarrond. De afgelopen 2,5 maand ben ik begonnen met lopen en de teller staat sinds vanavond op 100,27 kilometer. Die honderd is eigenlijk puur symbolisch. In praktijk is het ietsje meer, gezien mijn iPod pas in week twee werd uitgerust met een Nike+-sensor. Mabon, honderd dus.
Nu moet u weten dat ik in mei en de maanden daarvoor niet echt het meest sportieve type was. Een uurtje in de week salsa dansen was genoeg om mij uit te putten en op elk feestje heb ik af en toe een soort adempauze nodig. Niet dat ik geen trappen kan opgaan, maar in vorm kon je het allerminst noemen. Met deze blogpost hoop ik eigenlijk andere dikzakken te motiveren. Met die term gebruik ik expliciet om aan te geven dat we hier niet spreken van een kilo of tien te veel, maar een kilo of twintig te veel, en meer. Als je zoals ik rondloopt met een gewicht van drie cijfers is motivatie ver te zoeken. Je hebt al geen conditie en zwetend in short over straat lopen maakt je er niet sexier op. Toch niet op het moment dat je daar staat.

Maar het is dus echt ongelooflijk vlot te doen. Zelf ben ik begonnen met Start2run en sinds vanavond ben ik door de 27 lessen heen. Menige keren ben ik met zware tegenzin begonnen, om een half uur later met ongelooflijke voldoening terug te keren. Een aantal keer ben ik met een geweldig zere rechterknie thuisgekomen om een dag extra rust te nemen en vervolgens verrassend vlot te herbeginnen. Zelfs een week onderbreking voor Werchter was geen probleem. Als u een mede-dikzak bent die hier per ongeluk bent verzeild dan wil u natuurlijk weten wat al die kilometers hebben opgebracht. 8,5 kilogram bij benadering. Laat u hier echter niet door leiden. Had ik op bepaalde momenten iets strenger geweest met zaken als laatavondeten, snoep en 'nog ne keer friet halen?', dan was ik ongetwijfeld de tien kilo voorbij. But hey, I still love to live.