PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

26 juni 2005

We want more!

In België is er een fenomeen wat voor velen de start van de zomer is.
Festivals!
Zo zakte ik vandaag ook af naar de festivalweiden van Werchter om er mijn plicht te doen. Wie zich afvroeg waar ik zat: 4e poort, 2e ingang met het knalgele shirtje. dat ding (dat dit jaar nog meer aandacht trekt dan vorig jaar) is trouwens enorm handig als je snel aan het podium wil staan.
Ik stond dus tickets te scheuren. Best leuk tot er na 2u nog amper volk langskomt en de verveling toeslaat (en ook lunchpauzes van 55 minuten). Maar u wil niet weten hoe boeiend een ticket scheuren is daarom direct over naar de muziek.

Gabriel Rios was een aangename openingsact. Zuiderse nummers op een snikhete wei brachten de meesten al in vakantiestemming. Het knappe humomeisje -dat achter ons programmaboekjes uitdeelde- begon spontaan te dansen en zelf begon ik ook al met gevoel voor ritme de tickets te scheuren. Ik kan aan mijn lezeressen echter niet zeggen of Gabriel echt zo'n lekker ding is. van waar ik stond was hij slechts een stipje.

Brian Wilson
Who the F*ck is Brian Wilson dacht ik vanmiddag? Er zijn nog veel gaten in mijn cultuur. Deze rocker op leeftijd is een van de Beachboys. Voor wie nu zegt 'who the f*ck are the Deachboys: een happy rockgroep uit de jaren '60 met wereldhits als 'Wouldn't It Be Nice' en 'good vibrations". Over smaken kan je discussieren maar hier ligt hun cd naast die van the Beatles. Wilson had lange tijd podiumvrees, nietbepaald praktisch voor een muzikaal toptalent, maar daar was vanmiddag niets van te merken. Met twee prachtvrouwen naast en tegen mij zat ik in gedachten aan het strand terwijl hij aan het publiek vroeg met hoeveel ze waren. Hopelijk wist hij niet dat meer dan de helft van de tickets onverkocht bleef. Wilson, geweldige rocker op leeftijd maar er zit duidelijk sleet op zijn stem.

Over Novastar kan ik weinig zeggen aangezien ik de helft van het optreden in gesprek was. Wat ik wel kan zeggen is dat het superkorte kapsel van Joost Zwegers minder artistiek was dan zijn nummers. Gelukkig maakte de knappe gitariste veel goed.

ARNO was voor mij een van de redenen om naar het festival te gaan. Enige teleurstelling dus toen ik vernam dat ik moest werken tijdens het optreden van de man die een wei op zijn kop kan zetten met zijn eenvoud. Gelukkig had Herman Schueremans (of zijn personeel) de geluidsinstallatie goed uitgebouwd daardoor Arno's "hotverdomme" tot in Aarschot weergalmde. De sfeer op 400 meter van zijn microfoon is het best te beschrijven met zijn bekendste. Ohlalala ohlalalaa ohlalalaaa... C’est magnifique.

Na het optreden van Arno kreeg ik bezoek van een klein Limburgs meisje. Heel lief vroeg ze of ik met haar en haar vriendin iets wou gaan eten als ik tijd had. Stel u hier geen groupies bij voor, het was Noortje van mijn klas met Elien.
Omdat de twee dames voor een gesloten deur stonden aan de catering moesten ze in de backstage wachten op hun baas. Na veel geleuter hoorden we achter ons een luidruchtig geschreeuw. Zonder echt te beseffen dat we achter de mainstage stonden, zagen we plots een aantal mensen van de security haastig voorbijlopen met achter hen Andy, Nick, Simon, Roger en John. Duran Duran is back, ik kan het weten want ze liepen bijna langs me door. Wie zijn twijfels heeft over de houdbaarheidsdatum, deze mannen beleven 20 jaar na hun succestijd een tweede jeugd en die delen ze maar al te graag met het publiek. "Reach out for the sunrise" schreeuwden ze, terwijl de avond viel en mijn shift tot een einde kwam...

Wat een avondje, schitterende artiesten, geweldig weer en veel oude bekenden gezien. Want het voordeel van een festival op 15km van je deur is dat je altijd wel iemand tegenkomt.

frontstage rules


De afsluiter op TW Classic was Lenny Kravitz. Ik keek er al naar uit om 'American woman' live te horen maar het was bijna onmogelijk om een goed plaatsje te vinden aangezien de meeste fans al meer dan een uur tegen de dranghekken stonden.

Wandelend over de wei vroeg ik aan Elien 'where are we runnin'?'. 'Are You Gonna Go My Way?' zei ze. Terwijl ze wees op de frontstage. Toen viel het me pas op dat zij en haar collega's allemaal bandjes hadden om knal tegen Lenny's micro te plakken.

Met een overdosis slijmerij ging ik dus op zoek naar mijn werkgeefster maar het werd een smeekbede voor niets want niemand had nog een toegangsbandje voor de frontstage. Maar zelfs als PJ geen oplossing vindt is er altijd wel iets dat uit de lucht komt vallen. Elien had voor mij een bandje kunnen versieren. Wel een gebruikt, maar een beetje plakband doet wonderen. Zo liep ik probleemloos de frontstage binnen en stond ik op een slortige 10 meter van de man wiens charisma oneindig is.
Ik sta al jaren op het festival, maar nooit op de wei zelf. Mensen zegen me dan ook jaar na jaar dat niets vergelijkbaar is met de sfeer van een topact na zonsondergang.

Ze hebben gelijk.

Met oplichtende spots stapte de zwarte krullenbos het podium op in een vrij keurig pak met een extravagante rode sjaal en uiteraard een zonnebril. I'm the minister of rock n' roll zei hij. En het volgende anderhalf uur was een onbeschrijfelijke mix van muziek, licht en ego, veel ego. Hij nam uitgebreid de tijd om zijn band, the Electric Church, te danken en dat was niet overbodig. De drie achtergrondzangeressen, een bescheiden basgitaar, de gitarist en de man achter het keyboard waren zeer verdienstelijk. Mijn grootste bewondering gaat echter naar de saxofonist en de Cindy achter het drumstel. Een volledig optreden met een solo van vijf volle minuten... Geen wonder dat die vrouw een drievoud van mijn biceps had. Deze vrouw droeg de nummers van Kravitz in de wei. Uit dankbaarheid stelde hij voor dat een van de fans ze mocht verwarmen vannacht. Alsof dat met dit weer nog nodig was.