PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

05 juli 2005

Dag 4

Achteraf valt alles te relativeren, maar op zondag was het voor mij meer dan genoeg. Een zwaar slaaptekort, pijnlijke schoenen en zo stijf als een plank (of een Nederlandse Eerste Minister). Zo begon het, zo ging het eindigen.

Gelukkig zat de dag vol afwisseling. flogging Molly opende met Irish drinking songs. Zodra hun geluid door de boxen klonk zag je spontaan een twintigtal Humo-boekjes de lucht invliegen en mensen die stonden aan te schuiven, sprongen ongeduldig in het rond.

De Namiddag sprak mij minder aan maar ondertussen liep ik wel op Rik en Jan, 3pv'ers (pv: Pers & Voorlichting) kom je overal tegen. Na een meet & greet met deze twee hoogtepunten (respectievelijk 1m99 en 1m94) struikelde ik bijna over 2pv'er Peter. Het stikte er dus van de journalisten.
Nadat ik een stukje Soulwax had meegepikt was het tijd voor Queens of the Stone Age (kortweg QOTSA). Deze groep heb ik leren kennen toen No one knows door een speling van het lot op een cassette in mijn auto terechtkwam. Dit nummer brachten ze ook vrij origineel door halfweg over te gaan op een paar andere nummers en het op het einde gewoon terug aan te vangen. Geweldig optreden, alleen spijtig dat de zon door mijn petje heen drong en ik op het einde als een zombie stond te luisteren. Vermoeidheid en warmte, licht contrast tegen de regenachtige donderdag.

Hierna liep Rock Werchter bijna op zijn einde. De Foo Fighters brachten nog een laatste rockmoment en R.E.M. sloot af met het iets rustigere werk op topniveau zoals we dat van hen gewoon zijn. Na enkele bisnummers volgde het traditioneel vuurwerk en dan was het wachten tot de wei leegstroomde. Zoals verwacht ging dat niet zonder problemen. De laatste honderd moet je naar buiten duwen en eens buiten blijven ze gewoon aan de poort staan, alsof ze elk moment een suprise act van U2 verwachtten. Echt vredelievend was het zootje ongeregeld wel niet want het regende steentjes zodra de poorten definitief dicht gingen.