PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

28 juli 2005

Mc-mis

Ik ben niet gelovig, of ik geloof toch niet in een god zoals de Katholieke kerk het voorstelt.
Ergens geloof ik, maar niet zoals de meesten. Toch zijn er momenten waarop ik wil geloven. De laatste dagen wil ik geloven dat ik afscheid neem van iemand die naar een betere plaats gaat. Een plaats waar iedereen samenkomt van wie ik ooit afscheid heb moeten nemen. Hoezeer ik maar al te graag spot met de kerk, ben ik op dagen als deze wel vol respect voor deze instelling. Ze verzorgen alles en geven aan familie en vrienden de kans om waardig afscheid te nemen in 'het huis van god'.

Vandaag was het echter niet zoals gepland. Zelden heb ik zo'n prefab-mis gevolgd om nog maar te zwijgen van alles wat er bij kwam kijken. Mijnheer pastoor kwam binnen en las zijn tekst af. Komma's, intonaties en adempauzes waren de man vreemd. Ik had het gevoel dat ik bij Mc-Donalds een mis bestelde. Toen eerwaarde heer pastoor het woord aan zijn tante nonneke liet, ging de man zitten terwijl de zuster (of welke brave ziel het ook was) 20 weesgegroetjes aframmelde alsof ze het als strafwerk op school moest opzeggen. Dit hele circus herhaalde zich nog drie keer (daarom dat ik de tijd heb genomen om de weesgegroetjes te tellen). Na deze geweldig snelle en respectloze kerkdienst mochten we in vrede gaan. Toen de laatste mensen uit de kerk kwamen ging de deur prompt dicht. Waarschijnlijk moest mijnheer pastoor nog een trein halen.
Met dit geweldig respect voor de doden hou ik mijn hart vast voor overmorgen, want dit was nog niet eens de begrafenis. Ondertussen hoop ik dat iemand zo slim is van de twee witte duiven -die er nog rondvlogen van een trouw- te vangen voor een van die beestjes zijn ding doet over een volle kerk.

Ga nu allen heen in vrede.