PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

14 september 2005

Belgo Wars: a new hope?

1999
Na 40 jaar Katholiek bewind is het zover, een regering zonder de (toenmalige) CVP. Alleen in een land als België stoot een dioxinekip de haan van de troon om er vervolgens blauwtje te installeren die België in de 21e eeuw zou leiden...

Veranderingen, open debatcultuur, begrotingen in evenwicht. Als er iemand de 21e eeuw voor ogen had, dan was het Guy wel. De staatsschuld die in '93 nog meer dan 120% van het BNP bedroeg werd geminimaliseerd en iedereen ging lang en gelukkig leven.


2003
Vier jaren waren om en een ding hadden ze nu wel geleerd: stap nooit met een onervaren partij in een regering. Jointjes werden taboeloos en de politiehervorming werd een feit. Goed begonnen is half gewonnen! Vaag herinner ik mij nog beelden over vergaderingen waarbij men het steeds had over de Lambermont-akkoorden. Ik was 15, what did I care. Maar vier jaar later stond de regering zoals nooit voorheen. Het Groen! blaadje werd geruild voor een oude bok en dat moest de formule zeker nog eens 4 jaar doen slagen.

Maar donkere wolken dreigden boven de federale staat België...
Voor het gordijn had de premier zijn glorie, maar het was algemeen bekend dat iemand anders de regering had samengesteld. Wie was de machtigste man van België?


De bijbel spreekt over de zeven vette jaren en de zeven magere jaren. In werkelijkheid waren het er slechts vier. Het ooit zo mooie sprookje kreeg wendingen die niemand ooit verwachtte. Alle Menschen werden Brüder, maar toch stak het extremisme links en rechts te kop op. Extreemrechts, veroordeeld maar sterker dan ooit. Terrorisme was echter nieuw. Op de CCC na wist geen enkele Belg echt goed hoe je een terrorist herkende. Vandaag vraag ik mij trouwens nog altijd af waarom iemand België zou willen terroriseren, maar blijkbaar zijn die mensen er wel. In Maaseik bijvoorbeeld.

Maar ik dwaal af. Langzaam groeiend in eigen land, plots opduikend van uit het buitenland, kwam België onder vuur. En het bleef niet bij geplande hekelpunten. Renault Vilvoorde was slechts een voorsmaakje. Ford Genk, Sabena, Philips enz... Het enige wat je merkte was dat de regering wel betrokken wilde zijn, maar zonder al te veel resultaat. Zo gebeurde het vorig dat de premier na een late-night onderhandeling over DHL zelf even de lucht inging. De ring rond Gent, what are the odds in such a dramatic world. Het stond symbool voor de toestand: ook al crash je, the show must go on.

Niet alleen de wagen ging overkop. Als je in een liberale partij zit waar vrije meningsuiting bovenaan de lijst staat, dan komen daar wel eens problemen van. Niet dat ik een tegenstander van deze mentaliteit ben, integendeel. Wie weet trouwens iets over de beslissingen en meningen van het VB? Allemaal één mening? Maar de VLD doet het dus iets opener. Openlijk solliciteren naar ministerpostjes, discussies die niet in de doofpot raken en om het compleet te maken: een voorzitter die nu al leden moet buitensmijten om de orde te bewaren. Liberalisme, vroeger the new way of life, nu een highway to hell?

Ondertussen zijn we zes jaar na die uitslag uit '99. Van een flitsende F16 die de problemen aanpakt vóór ze zich stellen, tot een gammel zweefvliegtuig. B-H-V is nog niet eens opgelost, het debat over de pensioenen moet nog losbarsten en wat als benzine straks €2/L kost? De wet van Murphy lijkt stilaan meer op de wet van Verhofstadt.

Hoewel de premier zijn tweede termijn dus kreeg, was er iemand achter de schermen die liever nog niet zijn 'moment de gloire' had. Vlaanderen had Stevaert, een man die op tien jaar tijd in de toppolitiek dook met de meest verrassende voorstellen. De sciënce-fiction van '99 bleef bij hem levendig en verrassend echt.
Aan Waalse zijde bleef het evenmin rustig, maar hier moest het moment nog komen.
Een iets oudere man met een strikje heeft het roer in handen, en hij wacht het juiste moment af. Hoe lang nog voor de volgende tegenvaller? En hoe lang tot Elio Di Rupo zijn zwaarste 'non' zal laten gelden? Bijna iedereen is het erover eens dat deze man de regering met een vingerknip kan laten vallen. Dat moment is nabij, als alle problemen ten top stijgen zal de regering vallen. De enige kandidaat aan Franstalige zijde blijft hij op zijn troon. Aan Vlaamse zijde heeft men tegen dan het vertrouwen verloren en stemt men terug klassiek en spijtig genoeg ook zwart. Een coalitie van rood en oranje zal het dus worden en het charmeoffensier van Di Rupo zal eindelijk lonen. Uiteraard niet zonder dat er een haan (of leeuw) naar kraait, want wat is er nu erger voor rechts dan een socialistische, waalse, homoseksuele premier met buitenlandse roots?

Zal u er een boterham minder voor eten? Zal de benzineprijs dalen of de lonen stijgen? Non neen. Het zal gewoon de zoveelste politieke bocht zijn die niets meer of minder zal doen dan alle vorige. Politiek is en blijft een langzame maar zekere evolutie met slechts een doel. Iets wat oud-premier Martens in de jaren '80 al kende...