PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

21 september 2005

Met de hakken in de sloot

"Mama ze zijn razend enthousiast over mij op school!"
"Hoezo?"
"Ze vonden me zo leuk dat ze me volgend schooljaar terug in de les willen!"


Als je vlak voor de proclamatie hoort dat ze een heel nieuw systeem klaar hebben waarbij iedereen wel een beetje geslaagd is... Dan weet je dat het kalf verdronken is.

En zo geschiedde ook deze namiddag. Een extra jaartje Hasselt in het vooruitzicht. Op zich geen grote ramp, ware het niet dat ik nog altijd niet weet waar ik sta. De school drukte ons op het hart dat we niet volledig gebuisd waren en dat we 'probleemloos' vakken uit twee studiejaren mochten combineren. Om je lessenpakket samen te stellen moest je samenzitten met de trajectbegeleider (ja, het woord deed mij ook meer denken aan een veredelde conducteur).
Deze man zorgt ervoor dat ik maandag kan starten in een schooljaar; deels bij mijn vrienden van het afgelopen jaar, deels in de lessen die ik nog een keertje mag volgen. Natuurlijk loopt op de chaos xios wel eens iets fout en was de man in kwestie niet aanwezig. Bijgevolg zit ik nu nog 4 dagen thuis met mijn uitslag maar weet ik amper meer dan gisteren.

On the bright side staan er nu twee 'rustigere' jaren op me te wachten. Misschien tijd om eindelijk eens aan mijn gewicht te werken of wat bij te verdienen? Wie weet...
Langs de andere kant moet ik enkele dingen een jaartje uitstellen. Mijn stage uiteraard, maar ook mijn jaartje Parijs verschuift voor onbepaalde duur.
Misschien valt het allemaal wel mee. De wereld zal binnen twee jaar nog steeds draaien en er zal altijd nieuws zijn. Misschien moet ik het allemaal relativeren en blij zijn met mijn vertraging. Misschien. Misschien moet ik er nog eens over slapen, of mijn zinnen verzetten.


Misschien is eigenlijk een rotwoord. Want het staat voor iets wat je niet zeker weet.

Labels: