PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

24 september 2005

Populair...

In het kader van “bezoek eens een massa event” stond vanavond vanavond 18 years Illusion op het programma. Duur, slechte drank, dikkenekken-event… Geen discussie of gezever over hoe het wel of niet was. En al evenmin over de muziek. Over smaken kan je niet discussiëren.

Dit geheel terzijde heb ik me wel geamuseerd. Vlot binnengeraakt en voor het eerst niet gefouilleerd op zo’n evenement! Spijtig, want ik kijk altijd uit naar de knuffel van de security.
De sfeer mocht er wel zijn. Zelfs tussen een paar duizend fuifbeesten kan je een soort band voelen waardoor het allemaal net ietsje leuker is. Al moet ik zeggen dat voor sommigen de band iets te sterk werd. Zo begon de 35-jarige vrouw naast ons, plots tegen mij te praten over koetjes en kalfjes. Niet dat ik iets tegen oudere vrouwen heb, maar als je meer weg hebt van de heks uit hans en grietje en niets zinnigs te vertellen hebt, dan moet het voor mij niet. Maar mevrouw bleef maar doorgaan. In gedachten vergeleek ik haar een beetje met de boze heks uit "Hans en Grietje". Daarom stelde ik me ook wijselijk voor als Hans. Het was wel een aangenaam plezier dat haar veel jongere vriendin er wel best mocht wezen. Hans zag dus een mooi grietje bij de heks in het peperkoeken sportpaleis. Enfin laat ik maar stoppen met de insinuaties. Het grietje had een ander hansje gevonden en de heks beperkte zich na verloop van tijd tot lachjes en knipoogjes. Leuk voor het ego maar deprimerend als je beseft dat dit het soort mensen is dat op je valt.

Alsof ik me al niet populair genoeg voelde kreeg onze vriendenkliek er op het einde een stalker bij. Een kleine magere jongen van 18-20 jaar volgde ons op de voet. Aanvankelijk dachten we dat hij geen vrienden had, maar toen we naar de parking stapten volgde skinnyboy ons gehoorzaam. Hopelijk besefte hij dat hij zo ook niet meer naar binnen mocht. Omdat het toch wat irritant werd, ging ik hem heel stoer vragen wat hij bij ons te zoeken had. Wat bleek? De arme jongen was zeker dat ik wel wat illegaal spul bij me had en vroeg of ik niet wat wilde verkopen.
Met spijt in het hart moest ik hem teleurstellen, de witte tabletjes die ik de hele avond uit mijn broekzak toverde, waren eenvoudige druivensuikertjes. Om hem toch nog wat hoop te geven, heb ik hem beloofd volgend jaar een paar gram van mijn beste spul aan hem door te spelen. Heeft er iemand nog bloemsuiker staan?

Niet alleen populair bij de 30-plussers, maar dus ook bij druggebruikers.
Wat is het fijn om mezelf te zijn.

Labels: