PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

16 februari 2006

Recht

Hebben we het recht om dik te zijn?

Mag ik mij elke avond storten op chocolade, nootjes, cola en koekjes? Ja? Heb ik dan wel recht op dezelfde verzorging als ik later aan mijn derde hartinfarct zit?

Neen? Ligt de schuld dan niet bij de producenten of de winkels die ons bijna dwingen tot consumptie? Moeten we dan ook straffen opleggen voor overgewicht en overdreven eetgedrag?

Think about it. Ondertussen onderneem ik een poging om me vanavond eens niet te storten op late-night snacks.

Update:
Eefje's commentaar werpt een ander licht op de zaak. Hebben we het recht om mager te zijn?

Als ik er even over nadenk... Iedereen heeft die rechten maar je eigen rechten stoppen waar die van anderen beginnen. Reken daar nog eens bij dat je met het misbruiken van je eigen lichaam anderen misschien kwetst. Hebben we het recht om te kwetsen?

21 Comments:

Blogger Cherry Blossom Girl said...

Eigen verantwoordelijkheid, die eetgewoonten.

Je gaat een drugsverslaafde toch ook niet alle hulp ontzien omdat hij 'zich heeft laten meeslepen in drugsconsumptie'. Of een alcoholverslaafde... of een 'eetverslaafde'.

PS. Hebben we het recht mager te zijn?

donderdag, februari 16, 2006 11:07:00 p.m.

 
Blogger Bad, mean & ugly said...

Als dik of mager zijn alleen maar een kwestie is van eten of niet eten, dan zou de discussie vlug afgerond zijn: ieder zijn verantwoordelijkheid.

Eten is een basisbehoefte. Honger hebben is een klein signaaltje, hormonaal gestuurd, dat ons aanzet om de verbruikte energie weer aan te vullen.
Bij sommigen wordt die verwittiging verstoord. Teveel of te weinig signaaltjes worden uitgezonden. Dat kan vele oorzaken hebben maar ze zijn allemaal van psychische oorsprong. Het gevolg: dwangmatig eten of hongeren.
Gelukkig kan iedereen geholpen worden. De vraag is: kan die, vanuit de eigen toestand, de stap naar hulp zetten? Kan die naar vreemden luisteren als de eigen hormonen het voor het zeggen hebben?

Misschien moeten we niet té snel naar dikke of magere mensen vermanend wijzen.

Maar de invloeden van de commercials zijn inderdaad voor velen een leidraad geworden. Maar dat is een totaal ander verhaal.

vrijdag, februari 17, 2006 11:16:00 a.m.

 
Blogger Tine said...

Ik heb het recht om mollig te zijn! Niet dat ik er iets aan kan doen :s

vrijdag, februari 17, 2006 2:28:00 p.m.

 
Blogger Bad, mean & ugly said...

PJ, jouw quote: " Iedereen heeft die rechten maar je eigen rechten stoppen waar die van anderen beginnen. Reken daar nog eens bij dat je met het misbruiken van je eigen lichaam anderen misschien kwetst."

Herlees dat een een paar keer, want vanaf hier denk ik dat het een beetje scheef loopt. Niet?

Of begrijp ik iets wat er niet staat, lees ik iets niet tussen de lijnen?

???

vrijdag, februari 17, 2006 5:47:00 p.m.

 
Blogger PJ said...

Het is voor een stukje tussen de lijnen, maar ook gewoon een nieuw statement: 'mijn vrijheid stopt waar die van een ander begint'. Nevermind, ik zal straks of morgen mijn achtergrondstuk dat ik vanmiddag heb uitgewerkt eens posten. Iets neutraler en voor de verandering eens goed nagelezen op fouten ;-).

vrijdag, februari 17, 2006 8:05:00 p.m.

 
Blogger Cherry Blossom Girl said...

bm&u,
het is voor de persoon in kwestie soms verdomd moeilijk om hulp te zoeken. heel vaak - meestal - wanneer het al te laat is. en een signaal van 'help' uitzenden is verschrikkelijk moeilijk... en voor anderen ook moeilijk om op te vangen soms.

en eigenlijk is het niet zo dat je niet meer luistert naar de raad die anderen je geven... maar je zit zo opgesloten in je eigen cocon, dat je goede raad wel aanneemt, maar er niet in slaagt om die om te zetten in realiteit. 'een andere stem is namelijk een beetje sterker'.

ik denk ook dat je niet te snel vermanend moet wijzen naar dikke of magere mensen.

maar wat wel zo is... ook al liggen die eetgewoonten soms overhoop en zijn psychische zaken de oorzaak, het gedrag zelf heb je nog steeds in de hand. maw: iemand die het gevoel heeft overmatig te willen eten kan nog altijd zelf de beslissing maken of hij/zij dat ook daadwerkelijk zal doen (ook al is de drang sterk). bij uithongeren is dat net hetzelfde ongeveer.

vrijdag, februari 17, 2006 10:04:00 p.m.

 
Anonymous STu said...

Ik stel voor dat dikke mensen van hetzelfde stigma mogen genieten als rokers. PUT THE FORK DOWN!

zaterdag, februari 18, 2006 1:08:00 p.m.

 
Anonymous Anoniem said...

zonder fouten?
dan zou ik de tekst toch nog maar eens goed doorlezen...

zondag, februari 19, 2006 10:40:00 a.m.

 
Blogger PJ said...

@stu: maar zolang dat overgezicht geen extreme (lees: ik kan niet meer door de deur, laat staan dat ik langer dan tien minuten kan rechtstaan) vormen aanneemt doe je niemand echt kwaad.

@anonymous: die post voor het examen heb ik nagelezen samen met andere mensen, maar ik sluit niet uit dat er ergens foutjes in staan want er zijn een aantal versies en het overbrengen naar de blog bracht ook wat knip- en plakwerk met zich mee.

Los daarvan zou ik wel eens willen weten wie de nobele spellingschecker is.

zondag, februari 19, 2006 2:18:00 p.m.

 
Anonymous Anoniem said...

greenpeace zegt dat het zeeniveau met zeven meter stijg als de poolkappen smelten...
tsstss

zondag, februari 19, 2006 7:38:00 p.m.

 
Blogger Bad, mean & ugly said...

tss tss,

en hiermee is een interessant parcours kortgesloten.

tss tss

zondag, februari 19, 2006 8:07:00 p.m.

 
Blogger Cherry Blossom Girl said...

"zolang dat overgezicht geen extreme (lees: ik kan niet meer door de deur, laat staan dat ik langer dan tien minuten kan rechtstaan) vormen aanneemt doe je niemand echt kwaad".

En jezelf dan?

maandag, februari 20, 2006 1:00:00 a.m.

 
Blogger Bad, mean & ugly said...

cbg,

"En jezelf dan?"

Daarmee kom je al dicht bij de kern van het probleem. Eetstoornissen zijn een vorm van automutilatie. Het is een teken dat je aan de 'buitenwereld' geeft. Misschien een vraag om aandacht, om hulp, om medelijden, om begrip....

Mutilatie is het teken, niet het doel. Je schaadt jezelf, dat is waar, maar het is , vreemd genoeg, een communicatievorm.

maandag, februari 20, 2006 9:32:00 a.m.

 
Blogger Cherry Blossom Girl said...

Absoluut een vorm van communicatie. Ontegensprekelijk. Een bijzonder gevaarlijke wel, zucht.
En tegelijk besef je dat die eetstoornis helemaal niet de oplossing van een probleem is, maar het je zelfs nog dieper in de problemen brengt. Maar... je kiest er niet voor, voor die eetstoornis. Het is namelijk een ziekte. Maar of je ertegen vecht of niet, dat is wel jouw keuze.

Pas op hoor Chretien, als je al heel lang met een eetstoornis opgezadeld zit, dan is het haast 'een gewoonte' geworden om daarmee door het leven te gaan. En soms wordt die mutilatie op zich dan toch een doel. (my god, 'mutilatie', da's een vreselijk akelig woord).

maandag, februari 20, 2006 12:50:00 p.m.

 
Blogger Anneke said...

Ik vind het vooral zéér vreemd dat lagere scholen en middelbare scholen niet meer inpikken op wat commercials kunnen veroorzaken. We moeten veel weerbaarder worden gemaakt tegen de invloed van commercials, en leren wat een min of meer gezonde manier van eten is. Als twaalfjarige kreeg ik wél seksuele opvoeding in de klas (niet dat ik dat onbelangrijk vindt, begrijp me niet verkeerd), maar iets over dé basisbehoefte - eten- heb ik nooit gehoord tijdens mijn lagere school-carriere. Mijn "boterhamdoos leegeten" in de eetzaal, daar bleef het bij.
Mensen zouden ook moeten opletten met wat ze zeggen tegen anderen, over mager zijn of dik zijn. uiterlijk is nog steeds superbelangrijk, blijkbaar... ikzelf heb bijvoorbeeld geen problemen met mijn ongelooflijk witte vel:-) ik kan er zelf mee lachen, maar tijdens de zomer krijg ik er zoveel opmerkingen over ("ga je nooit onder de zonnebank? Amai, gy zijt de hele zomer niet buitengweest? Hola, met dash gewassen?") dat ik er zelf boos van wordt, en me er zelfs op betrap dat ik met een schaamtegevoel rondloop in bikini! Ook al probeer je het echt niet aan je te laten komen, het raakt snel! Weerbaarheid tegen opmerkingen van anderen is iets wat we blijkbaar 'zomaar' moeten leren, maar als je dat niet hebt dan kan het lelijk mislopen...

maandag, februari 20, 2006 3:58:00 p.m.

 
Blogger Cherry Blossom Girl said...

Het kan verkeren hé An :D. Maar ik lach er niet mee, want je hebt gelijk. Ik denk zelfs dat de scholen zich te vaak concentreren op puur feitelijke zaken... maar nauwelijks met aangelegenheden die 'dieper' gaan. Bijvoorbeeld zaken als zelfvertrouwen, zelfbeeld, respect... Heb je daar ooit van gehoord tijdens de schoolperiode, nee toch hé?! Evenmin over commercials op tv en de eventuele gevolgen daarvan. (nu moet ik zeggen dat ik het wel ten zeerste betwijfel of je een eetstoornis kan ontwikkelen puur door 'magere figuurtjes' te zien op televisie. Volgens mij zit er altijd nog een diepere oorzaak achter.)
Maar misschien is de toekomstige leerkracht zich wel meer bewust van die 'onderliggende' zaken, laten we hopen.

maandag, februari 20, 2006 11:08:00 p.m.

 
Blogger Anneke said...

ja ik denk ook niet dat commercials alleen de oorzaak zijn... maar misschien als kinderen wat meer weerbaar worden gemaakt tegen de ideaalbeelden, dat het minder snel tot een eetstoornis komt? Dan is er al één boosdoender uitgeschakeld.
En inderdaad, er wordt te zeer op het feitelijke geconcentreerd... tijdens de schoolcarrière maakt bijna iedereen wel eens een 'werkje' over drugs of eetstoornissen, maar het gaat dan om de feiten en de oorzaken die worden opgsomd. Mijn leraren deden het ook steeds uitschijnen alsof het eerder een zeldzaam iets was, en niet iets wat met meisjes en jongens in de klas ook kon gebeuren. Het werd ook door de leerlingen bijgevolg bekeken als iets 'raars'. Echt preventie heb ik nooit meegemaakt eigenlijk.
Ik denk wel dat de leerkracht nu zich meer bezighoudt met de psychologie van leerlingen, maar of ze de tijd krijgen om buiten de verplichte theorie echt tijd over hebben om aan die subjectievere dingen te werken is de vraag...

dinsdag, februari 21, 2006 12:37:00 p.m.

 
Anonymous Stu said...

"zolang dat overgezicht geen extreme (lees: ik kan niet meer door de deur, laat staan dat ik langer dan tien minuten kan rechtstaan) vormen aanneemt doe je niemand echt kwaad".

Zelfde comment als Cherry Blossom Girl: "En jezelf dan?" Er is nl niet alleen de grotere omvang, maar ook de verhoogde kans op hart-en vaatziekten, rugklachten, gewrichtsproblemen, enz.

Om maar niet te spreken over het feit dat ik soms gedoemd ben tot rechtstaan in de bus omdat iemand anderhalve plaats inneemt. ;)

en 2@ Anneke: ik heb in de lagere school wel over de voedselschijf geleerd en hoe belangrijk het is om uit elke categorie te snoepen. En iemand fluistert in mijn oor dat er toch wel aandacht aan gegeven wordt opd e lagere scholen. Bv door het inrichten van een ontbijt voor de hele school. Ik denk dat het probleem eerder bij de ouders ligt: sommigen groeien nu eenmaal op in een frituursfeer, anderen in een tofulucht.

dinsdag, februari 21, 2006 7:49:00 p.m.

 
Blogger Bad, mean & ugly said...

Ik vraag me af of aanverwante tekens -alcoholisme, drugs, werkverslaafdheid, extreme uitdagingsdrang- ook communicatie van dezelfde orde is.

Ik meen te weten dat depressies daarvan ook aan de basis liggen. Als zoveel (jonge) mensen depressief zijn dan kunnen we toch echt niet anders dan daaruit besluiten dat het allemaal een 'ieder voor zich' wereldje aan 't worden is.

Zien we dan niet de subtiele tekens van de verborgen communicatie? En hoe maak je duidelijk 'ik heb je begrepen?'

Het lijkt mij erg moeilijk.

dinsdag, februari 21, 2006 8:31:00 p.m.

 
Blogger Cherry Blossom Girl said...

Ik denk dat alcoholisme en dergelijke vaak ook tekens aan de wand kunnen zijn. Niet altijd waarschijnlijk, maar toch vaak. Want ik denk dat je toch naar zulke vormen van communicatie grijpt voor een reden. Als is het om te vluchten van iets.
Een vorm van depressie zal vaak ook aan de basis liggen, maar ook niet altijd. Sommige mensen grijpen naar de fles als iemand in hun naaste omgeving overleden is ofzo. Is er dan al sprake van een depressie? Geen idee... Maar bon, een probleem hoeft niet zo nodig een etiket te hebben. Het probleem is er, en er moeten oplossingen voor zijn, that's it.

Over die verborgen communicatie:
Zulke gedragingen (alcolhol, eetstoornis...)worden door de persoon in kwestie goed verstopt hé... 't Is ook niet eenvoudig voor de buitenwereld om de problemen op te merken, laat staan om die ook nog in communicatie te brengen. Veel mensen durven er niet over te praten denk ik, uit schrik om boze reacties uit te lokken ofzo. Al denk ik persoonlijk dat als je als 'ziekeling' openstaat voor die buitenwereld... dat je het wel appreciëert als iemand vraagt 'of er iets scheelt'.
Maar je hebt gelijk... aan iemand laten zien 'ik heb je begrepen' is geen makkelijke zaak!!

woensdag, februari 22, 2006 12:39:00 a.m.

 
Blogger Anneke said...

@stu: ik heb op school inderdaad ooit een gezond ontbijt gehad... vond ik wel goed eigenlijk, maar dat zorgde door dat éénmalige alleen maar voor afkeer bij de pubers met een grote mond, die de rest van de leerlingen alleen maar meesleurde in het onnozele gedoe. En het ironische aan heel de zaak was, dat de leerlingen van het internaat als ontbijt elke dag gewoon confituur, choco en kaas op een witte of lichtgrijze boterham kregen! Fruit, muesli en zwart brood viel er niet te bespeuren.

woensdag, februari 22, 2006 3:47:00 p.m.

 

Een reactie plaatsen

<< Home