PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

23 oktober 2006

Gezondheid!

Ik beloofde u een verhaal over een zatte dokter, bij deze...



Waar zaten we? Doodop in bed na een avondje salsa, poker en fuifbezoek.

Tegen de vroege ochtend belde mijn zusje van bij haar vriendje in Lier. Hoe dat gesprek ging, valt moeilijk uit te leggen. Het enige wat we er in volle paniek uit konden opmaken was "er is iets aan mijn gezicht".

Ook al hebben mijn zus en ik een hoogstaande kat-en-hond-verhouding, op dat moment zat ik verdomd snel in de auto richting Lier. Natuurlijk kom je op zo'n momenten alles tegen, zoals mijn eerste alcoholcontrole. Gelukkig bleef die dan weer beperkt tot een gordelcontrole want een moeder achter het stuur met zoon ernaast lijkt niet meteen op een avondje doorgezakte fuifgangers van I love Techno.

Maar terug to the point, of betergezegd naar mijn zusje. Wat ze precies had, was moeilijk te zeggen. Traag spreken en loom zijn... Niets waar een vermoeide Limburger van opkijkt, maar voor mijn zus is vooral het traag spreken een teken dat er iets mis is. Ondertussen werd de dokter van wacht opgebeld, die er verbazend snel was.

Met een licht verstrooide blik bekeek die mijn zusje met de woorden "ja haar gezicht is wat opgezwollen". Zes jaar studie om dat vast te stellen...
Begrijp me niet verkeerd, ik heb enorm veel respect voor dokters. Zowel voor hun kennis als hun onmenselijke uren. Maar niet voor deze.

Al snel besloot hij dat we beter naar spoedgevallen konden rijden, want als dokter kon hij weinig doen op dit moment. Bij het noteren van de gegevens was het nogal moeilijk uit te leggen dat we in Lier zaten, van Aarschot kwamen en dat onze huisdokter in een andere uithoek van Vlaams-Brabant woont. Ondertussen kwam ook de vreemde rit naar Lier ter sprake, samen met de alcoholcontrole. Plots was meneer doktoor klaarwakker.
"Ah en waar stonden ze dan precies?"
"Aan't rond punt."
"En langs beide baanvakken?" (strikvraag: hoeveel baanvakken zijn er op een rond punt?)
"Heel het rond punt"

Mijn zus had al teken gedaan van "daar scheelt toch iets mee", maar nu lag het er vingerdik op dat meneer doktoor niet uit zijn bed maar uit zijn stamcafé werd gebeld. Hij nam haar bloeddruk en rekende af. Tussendoor vroeg hij nogmaals bevestiging met de woorden "En het was echt een alcoholcontrole".

Wilt u er nog ééntje horen? Het gehele doktersbezoek kostte ons 4,5 euro. Pas toen mijn moeder vroeg of hij daar zeker van was, verschoof de komma een plaats naar achteren. 45 euro ontvangen voor bloeddruk te meten, spoed te bellen en u te laten informeren over een alcoholcontrole... Ik heb al ergere jobs gehad.
--

Mocht u zich -los van het hele doktersverhaal- nog afvragen hoe het met mijn zusje is, Ze is ondertussen uit het ziekenhuis. Wat ze had/heeft weet ik nog niet, maar ze kon al even luid en snel spreken als vroeger. Zolang ze niet thuis is, beschouw ik dat als uitermate positief.

Labels:

1 Comments:

Anonymous Sanderijn said...

Dit verhaal was net dat ietsje duidelijker dan dat in je mail. :p

maandag, oktober 23, 2006 4:55:00 p.m.

 

Een reactie plaatsen

<< Home