Moest u het zich afvragen: ja ik leef nog, maar het was me een weekje van kus men jeweetwel.
Vorige week kreeg ik geweldig nieuws: mijn oude harde schijf (die ik al een jaartje niet meer aan de praat krijg) was misschien te reanimeren met behulp van Knoppix, een Linux-variant. In gewonemensentaal wil dit zeggen dat ik een cdtje in mijn computer steek, het cdtje start uit zichzelf -zonder windows- en daar krijg ik een soort werkomgeving die me doet denken aan de combinatie tussen de Mac's op school en Windows 98.
Een experimentje waard dacht ik bij mezelf. Na wat geklungel was het zover. Ik sloot mijn oude harde schijf aan, ik startte mijn computer op en enkele minuutjes later zag ik dat ik zonder problemen mijn bestandjes van vorig jaar kon bekijken. Na wat meer geklungel lukte het me ook om de belangrijkste delen over te brengen naar een andere harde schijf zodat ik mijn verloren data eindelijk terug kon gebruiken. Stel u hier geen grote bedrijfsgeheimen bij voor, het ging vooral om brieven, gedateerd schoolmateriaal enz...
All well ends well, dacht ik op dinsdag. Woensdagmiddag ging ik door met deze wonderbaarlijke werkwijze (40 gigabyte aan 500-800 kb/sec, het duurt eventjes) maar toen gebeurde het, mijn computer werkte niet meer zoals het moest. De harde schijf met Windows op werd niet meer gevonden en een lichte golf van paniek kwam over me heen. Na een paar telefoontjes besloot ik de harde schijf voor een grondige checkup eens binnen te brengen bij
Gunther. Ondertussen ging ik rustig naar de les in afwachting van een telefoontje in de aard van "we hebben het opgelost, kom uw schijf straks maar halen".
Niet dus. Tijdens de pauze van de les frans kreeg ik te horen dat op een of andere manier mijn harde schijf de geest gegeven had. Er bestond nog een waterkansje (wat vandaag nog steeds een waterkansje is) dat ze nog terug ging werken maar alle data was nu al verloren. "GODVERNONDEMILJAARDEDJU!" Ging er door me heen. 160 gigabyte ben ik voorgoed kwijt. Al mijn schoolwerk, foto's, brieven enz... hopeloos verloren. Vooral over de foto's zit ik nogal in om persoonlijke redenen.
Voor iemand mij een preek gaat geven over backups enz... Veel oude bestanden staan ondertussen op cd. Ook mijn foto's en schoolwerk stonden dubbel op een andere harde schijf 'just in case'. Spijtig genoeg had ik die tweede (en meest recente) backup even weggedaan om plaats te maken voor de backups van de oude harde schijf (waar het allemaal mee begon). Oh ironie dat ik nu mijn oude bestanden terug kan inkijken, maar tegelijk alles van de afgelopen 9 maanden voorgoed kwijt ben.
Ondertusen zijn we een halve week verder. Een nieuwe harde schijf van 250 gigabyte zoemt zachtjes terwijl Windows, Avg, Office enz... terug is geïnstalleerd. Ik kan er nog altijd niet mee lachen want het grapje kost me niet alleen veel werk maar ook nog eens veel geld.
In een zijsprong hiervan ging er nog iets anders mis. Deze week had ik mijn eerste auto-ongeval. Een geluk bij een ongeluk eigenlijk. Nat wegdek, bruusk remmen en daar sta je dan. Gelukkig had mijn voorganger enkel een klein krasje in zijn bumper en bleef mijn schade beperkt tot het plastic omhulsel rond mijn knipperlicht. De garagist zegt dat het allemaal wel zal meevallen, al heb ik wel twee nieuwe banden nodig voor ik naar de autokeuring moet. Samen met mijn taks, verzekering, rechtsbijstand enz... is dit al weer goed voor een bedrag met bijna drie nullen. Je auto, je vrijheid zeggen ze dan.
Dit verklaart waarom ik de laatste week wat afwezig was. Momenteel voel ik me nog altijd geen 100 % door andere omstandigheden. Krokusvakantie komt net op tijd want mijn hoofd slaat op hol en mijn gedachten zijn overal behalve waar ze moeten zijn.