PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

13 mei 2008

Het moment

Relatietherapie. Dat is in één woord samengevat de essentie van mijn gesprekken met mevrouw Rambuteau. Ooit mijn klasgenote, eventjes mijn Facebook-vrouw en de laatste maanden steeds meer een steun en toeverlaat voor gezever van serieus en minder serieus niveau.
Het komt langs twee kanten. Mijn eindeloos gepieker over de vrouw van mijn dromen krijgt een echo zodra zij begint over haar ridder op het witte paard. Eentje die het niet beseft, of het niet wil en durft te beseffen. I pitty the fool...

Die eeuwige gesprekken zijn gisteren uitgemond in een terrasje in het gezelschap van iemand met meer levenswijsheid. "Ge moet het moment creëren" zei hij. Toen ik eerder verklaarde dat mijn droomvrouw me ontglipt door een eeuwige samenloop van omstandigheden. Ongelijk kan ik hem niet geven, maar hoe komt dat moment?
Voor wie niet mee is: het moment is net dat ene ogenblik dat niet langer dan enkele seconden hoeft te duren. Iets wat begint met onwennig in de ogen staren, of een helse ruzie als het wat pittiger mag. Dat ene moment waarin alles eventjes blijf stilstaan en alles perfect in zijn plooi valt. Het moment dat rationaliteit moet staken en lippen raken.
--
Maar nog steeds makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Het ene moment praten over momenten creëren en anderzijds te horen krijgen dat je best niet zoekt en het allemaal laat overkomen. We zien wel, zo lang de onzekerheid maar niet begint te knagen, want dan krijgt u elke dag dit soort meligheid te lezen.

Trouwens, ik ben lang niet de ergste. Mevrouw Rambuteau is een toonbeeld van onzekerheid. Dit terwijl ze een van de knapste vrouwen is met benen waar je net ietsje langer naar blijft kijken. Zelfs met die blauwe plek. Dus we zitten met iemand die van nature onzeker is en net daarom licht arrogant overkomt. Aan de andere zijde staat een jongeman met andere complexen en een situatie waarbij hij in geen geval het achterste van zijn tong durft te laten zien. Naar mijn idee vooral uit schrik.
Net dezelfde reden waarom zij zich blijft afvragen waarom haar cryptische vragen al even mysterieuze antwoorden krijgen.

En ik?
Probeer haar aan te moedigen om het moment te vergeten en hem vroeg of laat bij zijn kraag te trekken. Al is het maar omdat ik ondertussen rustig kan afwachten op mijn eigen moment met een ander. En niet door de mand val dat mijn groot bakkes niets meer is dan een afleidingsmanoeuvre...

Labels:

1 Comments:

Blogger Eva said...

I love sensitive PJ... Enneuh dankuwel voor de complimentjes :) I pitty the fool too ;)

dinsdag, mei 13, 2008 10:28:00 p.m.

 

Een reactie plaatsen

<< Home