PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

26 mei 2008

US Customs & Immigrations

Het is schrijven in retroperspectief. Ondanks het feit dat vorige week meer dan blogwaardig was, is er amper tijd geweest om er over te schrijven. Bij deze een poging tot schadebeperking. Intussen verzuip ik in het verhuiswerk tussen mijn oude en nieuwe slaapkamer.

Vrijdagavond (BE) / vrijdagmiddag (NY) 16/5/08

Veilig geland in New York Newark en klaar om het land binnen te gaan. Althans na een bezoekje aan U.S. Immigrations en Customs. Mijn verhaal is relatief goed voorbereid, toch ga ik met enige zenuwachtigheid in de rij staan om mijn papieren te tonen. Vijf minuten later blijkt die vrees alweer ongegrond. Oké, mijn beide wijsvingers staan in hun databank, samen met een webcamfoto en een aantal handtekeningen van mij, maar laten we hopen dat die gegevens beveiligd zijn.

"Wanneer komt nu dat kruisverhoor?" Vraag ik aan een collega van de krant. Waarop ik de geruststellende boodschap krijg dat dit het moeilijke stuk was. Nu enkel nog bij de douane mijn groen papiertje afgeven en we mogen het land binnen. New York here I come!

"Could you step aside sir?"

Of niet… Ondanks mijn Arisch uiterlijk word ik vriendelijk verzocht om even mee te gaan naar een aparte ruimte. Natuurlijk op een moment dat ik de rest van de groep even kwijt ben. Bellen? "We have a no Phone policy sir, please sit down." Begrijp me niet verkeerd, de mensen zijn vriendelijk, maar gehoorzaamheid appreciëren ze wel.

Ik word begeleid naar een grote zaal naast de douanediensten. Ik ga niet zeggen dat ze selectief zijn, maar van de vijftien wachtenden was er na mij nog één blanke uitgekozen. Gelukkig zijn ze ook selectief in het verhelpen, tien minuutjes later mocht ik voor een tête à tête naar de balie komen. In een vluchtig moment herhaal ik in gedachten mijn cover als werknemer van een mediabedrijf die naar de kabelshow gaat.

"So what is your function exactly?"

"Exactly?" ik probeer snel iets te verzinnen wat er op neer komt dat ik junior marketing manager ben. Om het wat geloofwaardig te maken zeg ik dat het mijn eerste keer in de VS is en dat ik eigenlijk gewoon mag komen omdat mijn baas (de senior) met vaderschapsverlof is. Fictie en realiteit kruisen elkaar en ik hoop dat ze me voor goed gedrag laten gaan.

"Businesscard sir?"

Natuurlijk mevrouw, maar daar staat 'journalist' op. Die mag u dus in geen geval onder ogen krijgen. Schaapachtig zeg ik haar dat ik ze vergeten ben . Iets wat wel pakte toen ik vorig jaar als stagiair binnenglipte op een receptie van IT-journalisten. Het niveauveschil zegt me dat dit echter minder goed gaat pakken. Gelukkig reageert ze er amper op.

"Oke we're gonna have to open your bags and take a look. (wacht eventjes en kijkt me bloedserieus aan) Is there anything in here that will sting or hurt me sir?" Ik zeg dat het veilig is, maar dat ze niet moet letten op de slordigheid van de 101 kabels en opladers.

Het openen en onderzoeken gebeurt grondig. Gelukkig met respect voor mijn opplooiwerk van de avond ervoor. Toch wordt elk zakje en hoekje tot in detail bekeken.

"What are these sir?"
In haar handen houdt de douanebeamte niet gewoon een businesskaartje, maar een stuk of vijftig exemplaren die ze uit mijn koffer vist. Naam, bedrijf, publicaties en "journalist" in kleine lettertjes.

Voor wie mij niet zo goed kent: dit is het moment dat ik flip. Ik ben een rotslechte leugenaar en vraag mij al evenmin om rustig te blijven als er al stront aan de knikker is. In gedachten zie ik mij op de volgende vlucht naar Zaventem. In het alternatieve geval een flinke boete, al dan niet door een diepgaander onderzoek waarbij ik bid dat het zonder plastic handschoenen moet gebeuren.

"I… euhm…. These…are from my last job."
"So do you work as a journalist for this company"
(een moment van helderheid breekt aan, helaas komt er een enkel een superzwak excuus naar boven.)

"I did work as a journalist for this company, but I changed positions since the beginning of this year and since I don't have my new cards yet, I'm still using these ones."
Met moeite geloof ik zelf
wat ik zonet uit mijn botten heb geslagen. Even zoals het me uitkomt van journalist naar marketeer overstappen. Laten we het een Peter Vandermeerschke noemen.

De douanebeamte stelt me nog een paar vragen, hoe het komt dat ik ben overgestapt, waarom ik heb gelogen over de kaartjes en voor de derde keer wat ik kom doen in NY sinds de beurs in New Orleans is. Als ik niet op de naam van het Hotel in New Orleans kan komen, of op de exacte naam van de show (NCTA), zie ik mezelf opnieuw op de volgende vlucht huiswaarts.

Zonder een woord neemt ze een van mijn kaartjes en legt ze het opzij. Een collega van haar komt erbij en inspecteert het verhard stukje papier.

"Oke, we're gonna guide you out now."
Alsof het de hand van god zelve is, stopt het verhoor en word ik rustig naar de uitgang begeleid. "Welcome to the United States of America Sir." Mijn koelheid keert terug, ik lach en bedank haar.

Labels: , , , ,

4 Comments:

Anonymous Andhi said...

En wát was het bezwaar precies om van meet af aan te zeggen dat je een IT-journalist bent? *zoekt tevergeefs naar een emoticon die met z'n ogen rolt*

maandag, mei 26, 2008 11:27:00 p.m.

 
Blogger Sam said...

Hij scheet in zen broek xD

maandag, mei 26, 2008 11:43:00 p.m.

 
Blogger PJ said...

@Andhi: Het wijze advies van collega's BS, JB en DD die zeiden dat je voor de VS als journalist een (dure en langdradige) visumaanvraag moest doorlopen. Zeggen dat ik voor pleasure ging was gezien mijn route niet zo'n optie.

@Sam: No shit sherlock :-)

maandag, mei 26, 2008 11:57:00 p.m.

 
Blogger Cherry Blossom Girl said...

Je hebt toch weer wat spannend meegemaakt, geef toe :-)

zaterdag, juni 07, 2008 3:18:00 p.m.

 

Een reactie plaatsen

<< Home