PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

23 augustus 2009

De speech

Dames, Heren,

Eerst en vooral wil ik iedereen bedanken om hier vanavond te zijn. Vrienden, familie, tappers, dj's, cameramensen, fotografen, ceremoniemeesters en mensen die per ongeluk op het verkeerde trouwfeest zijn beland. Voor die laatsten: u kunt nu nog discreet vertrekken zo lang ik hier vooraan sta.

Ik had hier heel graag met wijze raad en woorden gestaan, daarom ben ik zes maanden geleden begonnen aan mijn speech. Helaas heeft het tot vorige maand geduurd voor er meer dan twee alinea's uitkwamen. En de rest werd gisterenavond nog rap geschreven.

“Trouwen, wie doet dat nog?” Het zijn niet mijn woorden maar die van de pastoor van Langdorp toen mijn zus vorig jaar de kerk wou vastleggen. Op het eerste zicht geen vreemde vraag. Veel koppels zullen elkaar nooit het jawoord geven, en die mensen zien elkaar daarom niet minder graag.

Maar vandaag zijn we hier niet samen om te horen dat Steven ons Lien graag ziet en omgekeerd. Dat was drie jaar geleden al zo, en misschien wel vroeger zonder dat ze het beiden goed doorhadden. We zijn hier omdat ze alletwee weten dat dit echt is. Geen loze belofte, niet zomaar een wit kleed en een kostuum maar een gemeende boodschap aan de rest van de wereld dat deze twee elkaar doodgraag zien.

Als thuiswonende vrijgezel ben ik misschien niet de juiste man om over het huwelijksleven te praten. Maar daar gaat het vandaag ook niet over. Wij gaan ons vandaag ongelooflijk amuseren en morgen met veel hoofdpijn opstaan. Maar voor Annelien en Steven is dit een nieuw begin, of beter gezegd een nieuwe stap. Geluk hebben ze al, de rest zal wel volgen.

En dat laatste heb ik maar al te goed beseft. De afgelopen drie jaar, en eigenlijk vooral het afgelopen anderhalf jaar, heb ik Annelien zien evolueren. Van een geweldige zus naar een prachtige vrouw. Een vrouw die vandaag al zo ver staat, dat ze hier samen met haar man zit, en tegelijkertijd moet alles nog beginnen.

Dat alles maakt het voor mij heel moeilijk om de woorden te vinden die omschrijven wat ik vandaag voel voor deze twee mensen. Maar tegelijk ben ik er zeker van dat ze beiden weten wat ik bedoel. Ik hoop dan ook dat ik in naam van iedereen hier, ook degenen die er vandaag niet meer bij zijn, mag zeggen dat we jullie ongelooflijk graag zien, en enorm trots en blij zijn dat we hier vandaag jullie huwelijk mogen vieren.

Labels:

1 Comments:

Anonymous Sien said...

wauw PJ, prachtige speech!
Ik word er zelfs emotioneel van...
x Sien

zondag, augustus 23, 2009 8:20:00 p.m.

 

Een reactie plaatsen

<< Home