PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

31 december 2009

Gemengde gevoelens

Mijn eerste blogpost van 2009 begon met de kop “Happy fucking newyear” en ik zou het bijna niet beter kunnen verwoorden. Het was een kutjaar. Er zijn mooie dingen gebeurd, maar het was en blijft een kutjaar zoals ik het nog nooit eerder heb gekend.

Toch moet ik u het antwoord schuldig blijven mocht u zich afvragen wat er scheelt. Er is iets geknakt. Iets dat mijn vertrouwen in (bijna) alles aan het wankelen heeft gebracht. Een onzekerheid en een algemene teleurstelling in wat er rondom mij gebeurt.

Het zijn vooral de kleine dingen. In de file staan vind ik niet erg, iemand die geniepig voorsteekt kan van mij een verzuurde scheldpartij krijgen. Helaas zijn er veel kleine dingen om je aan te ergeren en heb ik het gevoel dat er gewoonweg meer fout gaat dan vroeger. De realiteit is dat ik zelf een stuk chagrijn ben geworden. Mijn vlagen van optimisme en de goesting om door het oog van de naald te kruipen zijn voorbij. Ik kan veel minder lachen om dingen die oprecht mooi en leuk zijn. De andere helft van mijn schizofrene persoonlijkheid hoopt dat dit niet "volwassen worden" is.

En toch verplicht ik mezelf om hier nog even door te gaan over de mooie dingen. Al is het maar omdat ik deze post volgend jaar opnieuw lees. Ik mag op zich niet klagen. Het afgelopen jaar ben ik twee dagen ziek geweest. Er zijn dit jaar maar twee mensen in mijn directe omgeving gestorven en ik heb op pijnlijke momenten het genoegen gehad om te ontdekken wie mijn vrienden waren en wie op café gewoon graag getrakteerd wordt.

In de categorie persoonlijke grenzen ben ik zeer trots dat ik tien kilo ben kwijtgespeeld door te lopen en een (heel klein) beetje minder te eten. Iets minder charmerend is dat ik tientallen Britten op vakantie heb geleerd dat Heineken pisbier is. Maar het klopt, en ik ben er trots op. Overige grensverleggingen bespaar ik u wegens te privé.

Maar als ik binnen vijf jaar terugkijk op 2009 dan ga ik moeten vaststellen dat het een prachtjaar is geweest. Ik heb mijn job kunnen houden. Ik ben in alle buurlanden minstens twee keer gepasseerd en Los Angeles is voor mij niet langer een stad die vaak op tv komt. Maar het mooiste blijft toch wel het huwelijk van mijn zus en Steven, en in het verlengde daarvan mijn petekindje dat er volgende zomer aankomt.

En met die gedachte krijg ik hoop dat 2010 mooi zal worden. Niet spectaculair, gewoon mooi, rustig en vooral leuk...


Geniet nog even van dit decennium.

Labels:

3 Comments:

Anonymous Anoniem said...

"Maar" twee mensen? Voor mij zou dat veel zijn :) Maar ik heb dat tot nu toe (al goed) weinig meegemaakt, dat er mensen die ik ken sterven...

dinsdag, januari 12, 2010 10:33:00 p.m.

 
OpenID Tine said...

en, hoe bevalt 2010 je tot nu toe? x

woensdag, februari 24, 2010 2:02:00 p.m.

 
Blogger PJ said...

Zeer middelmatig. Er mogen best wel eens wat onverwachte verrassingen komen als ik het tot 2011 wil rekken.

woensdag, februari 24, 2010 8:04:00 p.m.

 

Een reactie plaatsen

<< Home