PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

13 januari 2011

Leve moeder!**

"Ik zie er misschien niet netjes uit, mijn keukenkasten hangen vol etensresten en mijn haar staat naar alle kanten. Maar dat komt omdat ik MAMA ben. Mama's werken dag en nacht voor hun kinderen zonder vakantie of maandloon. Maar puur uit LIEFDE voor hun KINDEREN. Ben je het met me eens, kopieer dan deze status."
--

Wie de auteur van bovenstaande tekst tegen zijn hoofd wil slaan, steek uw hand op.

Nu even ernstig, sinds een paar jaar beginnen mensen rondom mij te kweken als zot. In het algemeen ben ik zeer blij voor die koppels. Ze mogen dan wel vaak wenen, maar al bij al zijn kindjes kleine wondertjes die je doen beseffen hoe belangrijk de kleine (en hoe onbelangrijk de grote) dingen des levens zijn.

Maar er zijn grenzen (fase 1)
Zo zijn er jonge moeders die elk half uur hun status updaten. Leuk als dat over belangrijke dingen gaat (genre: onze Joris* kan stappen). Of bij grappige dingen (genre: onze Joris ging na het stappen frontaal op zijn bakkes). Helaas is het meestal iets in de zin van 'Heb vandaag voor de derde keer onze Joris zijn snottebellen afgeveegd'. Iets wat je maar al te goed weet omdat ze het de eerste en tweede keer ook al hebben gemeld.

Helaas kan het nog een maat erger (fase 2)
Deze categorie plaatst statussen zoals aan het begin van deze post. De slechte mens in mij denkt dan dat ze zelfs te lui/lomp zijn om zelf een creatieve zin neer te pennen. Ik kan ze best omschrijven als klaagmoeders. Ongevraagd vuren ze een hoop dingen op u af die we al wisten, om aan te tonen hoe geweldig ze als moeder niet zijn. En ook al is het zo loodzwaar, ze doen het graag want het is uit liefde van hun zoon of dochter.

Honestly: als je het met zo veel liefde doet, zaag er dan niet zo over.

Helaas², is er ook een fase 3
Hier begin ik stilaan te twijfelen aan de liefde van moeders voor hun kinderen. Ik heb het over mensen die alles delen over hun nakomelingen. En met 'alles' bedoel ik... alles. Gaande van foto's met als reactie 'oei die ziet er nog wat blauw uit', tot 'en hier ziet ge een stukje moederkoek'. Ja de geboorte is een wondermooi mirakel, maar we moeten niet kunnen nameten hoe veel omsluiting er was op dat moment, en of er dan nog moest geknipt worden. (Wie niet weet over wat dit laatste gaat, don't ask. I did and I regret.)

(er is volgens een bevriende moeder ook een fase 4, waar overleden baby's op Facebook verschijnen, maar uit walging van het idee en uit respect voor mensen in zo'n situatie ga ik hier niet over schrijven.)
--

Liefste moeders. Laat me dit even verduidelijken voor ik luiers naar mijn kop krijg. Jullie doen een ongelooflijk moeilijke, eervolle, wondermooie taak. Ik zie mijn zus en schoonbroer elke dag zwoegen uit liefde voor hun kindje, en zodra ik dat ventje in mijn armen neem is het even wereldvrede in mijn hoofd en begrijp ik jullie gevoelens perfect.

Maar stop met elke scheet op Facebook te zetten. Seriously, vandaag is mijn radio spontaan van frequentie veranderd, mijn internet hapert en geloof het of niet, ik ben de laatste tijd een pak feller begaan met een aantal huishoudelijke taken. Daar gaan we ook niet elke dag over zagen. Een kind hebben is geweldig, maar niet alles wat uw kind doet is geweldig.

Ten tweede: stop met het passive-agressive gedoe in statussen en pagina's. Niemand neemt het je kwalijk dat je huis er wanordelijk bijligt, of dat je lichtgeraakt bent omdat de jongste de hele nacht heeft geweend (we zouden het niet eens weten zonder die bewuste update). Wie jonge kinderen (in zijn buurt) heeft weet dat, en de rest zal dat nog wel leren. Maar als je dat soort dingen gaat uitschreeuwen op Facebook dan kom je eerder over als een doorgedraaide huisvrouw dan een lieve mama. Bovendien lijkt het alsof je zo meer bezig bent met je imago op Facebook dan met de opvoeding van je kind (wat uiteraard niet zo is, maar de perceptie wordt gewekt).

Nog wat voorbeelden voor wie twijfelt:
  • Statussen & like-pagina's die je kind bejubelen genre: ze ruiken naar stront maar ik hou van hen: Neen. Ze proberen enkel je eigen imago te bevorderen en dat komt nogal egocentrisch over. Geloof het of niet maar we gaan er van uit dat een moeder van haar kinderen houdt.
  • "Blij dat onze kleine weer beter is": ja, gezondheid is belangrijk en een zieke kleine is best even schrikken. De eerste twee keer toch.
  • "Daarnet voor de derde keer een volle pamper ververst, de kaka vloog er wijt uit": twijfelgeval - een schijnbaar irrelevante boodschap met een grappige afsluiter. Laat dit laatste een richtlijn zijn voor het al dan niet posten van irrelevante zaken over uw nageslacht.
  • "Onze Joris gaat voor het eerst naar de creche": Neen, tenzij het in Dendermonde of Amsterdam is hoeft u zich weinig zorgen te maken.
  • Filmpjes van uw oogappel: Ja, zo lang het leuke filmpjes zijn en uw kleine niet elke halve dag op Youtube verschijnt. Ook hij/zij heeft recht op privacy.
  • Foto's: ten vroegste nadat ze een eerste keer zijn gewassen. Baby's zijn lief en om van te smelten, maar die wezentjes zien er zelden mooi uit het eerste uur. Trotse mama's en papa's: neem die eerste facebookfoto op het moment dat uw oogappel toonbaar is. Doe het niet voor mij, doe het voor uw kleine die een ongelooflijk knappe eerste indruk op de wereld moet maken. We taggen u immers ook niet in foto's waarin uw in eigen nat ligt te drijven. Dat is een kwestie van respect.
One more thing, eerder een persoonlijk verzoek eigenlijk: Zet als profielfoto niet continu een foto van het hoofd van uw babytje. Het lijkt vertederend, maar het is verwarrend. Bijna elke jonge moeder doet dit vandaag en met uitzondering van mijn eigen petekindje herken ik geen andere baby's.

---

To conclude: Ik heb niets tegen jonge moeders, of hun kinderen. Sinds ik zelf peter ben begrijp ik hun uitspattingen ook stukken beter. Maar trop is te veel. Denk even 'hoe boeiend is dit voor de wereld?' en misschien ook 'zou onze Joris dat tof vinden als hij die dingen later terugziet'?


*Joris is een fictieve naam

**Deze post richt zich uiteraard enkel op de uitzonderingen. Als u een facebookvriend(in) bent met jonge kinderen, besef dan dat ik u niet haat en hopelijk haat u mij niet voor bovenstaande satire die op geen enkele manier de bedoeling heeft uw mentale gezondheid of de liefde voor uw kinderen in vraag te stellen.

Labels: , ,

2 Comments:

Anonymous Jan Van de Poel said...

Mag ik uw blogpost sharen op Facebook, PJ? :)

vrijdag, januari 14, 2011 10:21:00 a.m.

 
Blogger PJ said...

Doe maar, ik ga hem zo meteen zelf posten.

vrijdag, januari 14, 2011 4:45:00 p.m.

 

Een reactie plaatsen

<< Home