PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

18 februari 2012

De babyolifant op datingsites

Sinds een jaar of anderhalf ben ik een heel knappe man geworden. Niet dat ik vermagerd ben of een paar ingrepen heb ondergaan, maar ik zweer het: sinds de zomer van 2010 heb ik meer vrouwelijk bekijks en vaak vinden ze me nog sympathieker ook.

De echte reden daarvoor ligt bij mijn petekindje, dankzij hem circuleren er sinds 12 juni 2010 plots foto's van 'Pieterjan met kind'. U kent het wel, lachen, spelen, onnozel doen. Kortom: zo lang je geen priester bent is het bijna onmogelijk om met een kindje slecht op de foto te staan. Iets waar ik dan ook nuttig gebruik van maak om mijn imago bij het vrouwelijk schoon wat in orde te houden.

Zelf zie ik er geen graten in en hij voorlopig ook niet. Maar baby's zijn op vlak van zelfpromotie volledig éénrichtingsverkeer en daar wil ik het vandaag graag met jullie over hebben. Vrouwen, op datingsites, met kinderen.

Voor u mij de scepter der seksisme aanreikt wil ik even nuanceren. Ik heb niets tegen vrouwen met kinderen. Evenmin tegen vrouwen die foto's van hun kinderen op Facebook plaatsen (ook al erger ik me wel eens aan de occasionele 'onze Kenji heeft deze keer al in de buurt van zijn potje gekakt, joepie!'). Meer zelfs, mocht ik ooit een geweldige madam tegenkomen en ze blijkt al kinderen te hebben, dan zou ik een idioot zijn mocht dat het breekpunt zijn.

Maar dan zijn er vrouwen die zich inschrijven op een datingsite en vervolgens één pasfoto van zichzelf en acht foto's van hun kind(eren) plaatsen. Een aanpak die qua efficiëntie even goed scoort als een man die opent met “EY GIJ! Poepen?”

Dames, ik weet dat de meesten onder jullie smelten bij het zien van zo'n klein lief wezentje, maar dat is meestal niet omgekeerd. Mannen zijn op een datingsite ook op zoek naar een partner, maar als je bij de eerste indruk meteen kennismaakt met het liefdesproduct van de vorige relatie, dan daalt het enthousiasme zienderogen.

Begrijp me niet verkeerd, ik zeg hier niet dat mannen geen vrouw willen die al een kind heeft. Maar besef dat het niet het beste eerste signaal is dat je stuurt.

“Jama ne man moet mij maar pakken zoals ik ben!”

Groot gelijk! Maar dan moet je ook geen make-up dragen, of dat kleedje dat die kilo's van afgelopen winter wat verbergt. Je moet vooral niet liegen over iets belangrijks als een kind, maar hou er rekening mee dat de meeste mannen afhaken als ze uit een datingprofiel opmaken dat je grootste bezigheid in het leven die kleine spuit is. Bekijk het omgekeerd, ik zie mijn moeder enorm graag, maar het weinige sex-appeal dat ik heb spoelt volledig weg als ik morgen I <3 mama op mijn Facebookpagina of datingprofiel heb staan?

In dezelfde categorie: honden en katten. Het is wat grof om de drie op een hoop te gooien maar het komt op hetzelfde neer. Dierenliefhebber: tof! Crazy cat lady: no thanks! Moving on!

Uiteraard kunt u mij hier klakkeloos onderuit halen met de woorden “als ge't zoveel beter weet, waar hebt gij dan geen lief?' Maar deze blogpost is niet bedoeld om te beledigen. Laat staan dat ik de pretentie heb meer te weten over opvoeding of kinderen dan jullie.

Het is vooral een bedenking en een raad aan vrouwen die zich op dit moment druk maken over alleen zijn met Valentijn en misschien onbewust de man van hun dromen mislopen. Eentje die die kinderen er ook wel bijneemt als hij pas van hun bestaan hoort op de eerste date. Tenminste als je ze niet meteen besluit mee te nemen die avond.


Dames, een gelukkige (late) Valentijn gewenst

Labels: , , , , ,